به زبان عربى با آن حضرت سخن گفت و آن حضرت عليه السلام او را به زبان فارسى جواب داد . آن خراسانى عرض كرد كه : فداى تو گردم ، به خدا سوگند كه چيزى مرا مانع نشد از اين‌كه با تو به زبان خراسانى سخن كنم ، مگر آن‌كه من گمان كردم كه تو آن را نيك نمىدانى . حضرت فرمود : « سبحان اللَّه ، هرگاه من چنان باشم كه نتوانم تو را درست جواب دهم به زبان تو ، پس زيادتى من بر تو چه چيز است ؟ » بعد از آن ، به من فرمود كه : « اى ابا محمد ، به درستى كه امام ، سخن هيچ يك از مردمان و مرغان و چهارپايان و چيزى كه روح در آن باشد ، بر او پوشيده نباشد . پس هر كه اين خصلت‌ها در او نباشد ، البتّه آن كس امام نيست » . 63 . باب در بيان ثبوت امامت در فرزندان ، و بيان اين‌كه امامت بر نمىگردد در برادر و نه در عمو و نه غير ايشان از خويشان ، و ليكن در غير امام حسن و امام حسين عليهما السلام چنانچه بيايد 754 / 1 . على بن ابراهيم ، از محمد بن عيسى ، از يونس ، از حسين بن ثُوير بن ابى فاخته ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « امامت ، هرگز در دو برادر بر نمىگردد ( كه يك مرتبه ، آن برادر امام باشد و يك مرتبهء ديگر ، برادر ديگر ) بعد از امام حسن و امام حسين عليهما السلام . جز اين نيست كه امامت فرزند بعد از پدر به طريق استمرار جارى شده است از حضرت على بن الحسين عليه السلام ، چنانچه خداى تبارك و تعالى فرموده است كه : « وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ » « 1 » ، يعنى : و صاحبان خويشىها بعضى از ايشان سزاوارترند به بعضى ديگر از غير ايشان در ميراث بردن در كتاب خدا » ( كه لوح محفوظ است ، يا قرآن ، يا در حكم خدا ) و حضرت فرمود كه : « امامت بعد از على بن الحسين نمىباشد مگر در فرزندان و فرزندان آن فرزندان » . 755 / 2 . على بن محمد ، از سهل بن زياد ، از محمد بن وليد ، از يونس بن يعقوب ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه يونس از آن حضرت شنيد كه مىفرمود : « خدا ابا فرموده است كه امامت را از براى دو برادر قرار دهد ، بعد از امام حسن و امام حسين عليهما السلام » . 756 / 3 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از محمد بن اسماعيل بن بزيع ، از ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه از آن حضرت سؤال شد كه : آيا

--> ( 1 ) . انفال ، 85 .